خانه / نوشتار و اخبار / جای خالی «حافظ» و «مولانا» در میان مجسمه های شاعران بزرگ

جای خالی «حافظ» و «مولانا» در میان مجسمه های شاعران بزرگ

سال‌هاست مجسمه‌های ساخته‌شده از شاعران سرزمین‌مان مانند فردوسی، خیام و سعدی برای ما نمادی از چهره این مردان بزرگ شده‌اند، مجسمه‌هایی که جای خالی «حافظ» و «مولانا» بین‌شان احساس می‌شود.

به گزارش گوهران چند دهه از ساخت معروف‌ترین مجسمه‌های مشاهیر و شاعران نامی ایران می‌گذرد. انجمن مفاخر ایران در دهه‌ی ۳۰ با توجه ویژه به ساخت تندیس‌ها و مجسمه‌هایی از مشاهیر کشور، باعث خلق مجسمه‌هایی شد که پس از گذشت سال‌ها هر کدام به نمادی برای شهری که در آن نصب هستند، تبدیل شده‌اند.

در این بین، نتیجه قابل قبول و خوشایند همکاری ابوالحسن صدیقی – هنرمند نقاش و مجسمه‌ساز – را با این انجمن نمی‌توان نادیده گرفت و انکار کرد. صدیقی با تلاش‌های خود در راستای طراحی چهره‌ مشاهیر که بیشترین قرابت را با شخصیت آن‌ها داشته باشد، توانست آثاری را خود باقی بگذار که امروز جزو معروف‌ترین مجسمه‌های ساخته‌شده در ایران هستند.

وقتی نام نادرشاه افشار، فردوسی، ابن‌ سینا و خیام به میان می‌آید، چهره مجسمه‌های ساخته‌شده توسط صدیقی با الهام از این شخصیت‌ها، در ذهن‌ نقش می‌بندد. با این حال، هنوز هم جای خالی تندیسی از دو شاعر بزرگ این سرزمین در میان این نام‌ها به چشم می‌خورد.

حافظ با وجود داشتن آرامگاهی باشکوه با معماری جذاب، هنوز صاحب مجسمه‌ای که برای عموم مردم قابل قبول و پذیرش باشد، نیست. همچنین از مولانا هم تندیسی به‌عنوان نماد این چهره‌ی نامدار وجود ندارد.

به‌نظر می‌رسد در دوره‌ای که انجمن مفاخر ایران سفارش ساخت مجسمه مشاهیر را به هنرمندان می‌داد، چهره‌هایی به‌عنوان نماد قابل قبول برای این دو شاعر انتخاب نشدند.

همچنین ببینید

جان لوکری

رمان جدید «جان لوکری» در راه است

مدیر برنامه‌های «جان لوکری» نویسنده ۸۵ ساله انگلیسی از انتشار رمان جدید این نویسنده با …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پنج × 3 =